37شكسته و قلبى محزون داخل شو، در دل، حرمت و شرافت اين سرزمين را حاضر كن، كه اين، سرزمينى است كه در تربتش شفاست، و دعا در آنجا ردّ نمىشود، و خداوند، آنجا را در قيامت، از والاترين بقعههاى بهشتى قرار مىدهد. با آرامش و وقار، وارد حرم كه شدى، و چشمت بر ضريح منوّر آن حضرت و ديگر شهدايى كه در ركابش به شهادت رسيدند و در جوارش آرميدهاند افتاد، آن اشخاص را در نظرت مجسّم كن، يكايك آن حوادث و وقايع را از نظر بگذران و در پيش چشم خود مجسّم ساز كه: حسين در كربلا ايستاده است، يارانش، يك به يك مىآيند و پس از سلام بر او، اجازۀ جهاد و ميدان رفتن مىطلبند، آن حضرت اجازه مىدهد. به قلب دشمن حمله مىكنند و در درگيرى به شهادت مىرسند، و در واپسين دم، حسين را صدا مىزنند، امام هم بسرعت، خود را بر بالين آنان مىرساند...» 1
شهادت، سنگ را بوسيدنى كرد
كربلا، سرزمينى است كه نشانههاى آن حماسۀ جاويد و حق مجسّم را در خود دارد. از اين رو، مقدّس و مبارك و مؤثّر و مربّى است.
قداست خاك كربلا، بخاطر خون حسين است، كه حسين،