408را كه در زمان آدم(ع) به وجود آمده بود، دوباره زنده كرد. ¹

سعى صفا و مروه در ماجراى هاجر

فاصله ميان صفا و مروه را مى‌توان پر رمز و رازترين موقف حج معرفى نمود. چرا كه اين فاصله، يادآور دوره‌هاى گوناگونى در طول تاريخ است. پس از آنكه ابراهيم(ع)، هاجر و اسماعيل(ع) را در بيابان تنها گذارد، تشنگى اسماعيل(ع) هاجر را ناآرام نموده و به تكاپو و تلاش واداشت. هاجر به اميد يافتن آب، هفت مرتبه فاصله ميان صفا و مروه را پيمود، اما در هر مرحله جز سرابى بيش نديد. سرانجام درمانده شده و از پا افتاد و خداوند جبرئيل را به يارى‌اش رساند و چشمه آبى را از زير پاى اسماعيل(ع) در بيابان جارى نمود. در اين‌باره از امام صادق(ع) روايت شده است:

«إِنَّ إِبْرَاهِيمَ(ع) لَمَّا خَلَّفَ إِسْمَاعِيلَ بِمَكَّةَ عَطِشَ الصَّبِيُّ فَكَانَ فِيمَا بَيْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ شَجَرٌ فَخَرَجَتْ أُمُّهُ حَتَّي قَامَتْ عَلَي الصَّفَا فَقَالَتْ هَلْ بِالْبَوَادِي مِنْ أَنِيسٍ فَلَمْ تُجِبْهَا أَحَدٌ فَمَضَتْ حَتَّي انْتَهَتْ إِلَي الْمَرْوَةِ فَقَالَتْ هَلْ بِالْبَوَادِي مِنْ أَنِيسٍ فَلَمْ تُجَبْ ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَي الصَّفَا وَ قَالَتْ ذَلِكَ حَتَّي صَنَعَتْ ذَلِكَ سَبْعاً فَأَجْرَي اللَّهُ