407و به اين ترتيب با فرار از شيطان، سعى و تلاش خود را براى دورى از
اطاعت او آشكار نمود. در حديثى ديگر از امام صادق(ع) در اين‌باره آمده است:
«صَارَ السَّعْيُ بَيْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ لِأَنَّ إِبْرَاهِيمَ(ع) عَرَضَ لَهُ إِبْلِيسُ فَأَمَرَ جَبْرَئِيلُ فَشَدَّ عَلَيْهِ فَهَرَبَ مِنْهُ فَجَرَتْ بِهِ السُّنَّةُ يَعْنِي بِهِ الْهَرْوَلَة» 1
«سعى ميان صفا و مروه از آن جهت واجب شد كه شيطان، خود را به حضرت ابراهيم(ع) نشان داد و جبرئيل به آن حضرت فرمان داد و ابراهيم(ع) با تمام توان بر او حمله برد. شيطان نيز گريخت و از اين‌رو هروله سنت شد.»
رمزواره
از اين حديث چنين فهميده مى‌شود كه هروله در بخشى از فاصله ميان صفا و مروه، نماد حمله به شيطان (يا فرار از او) به منظور راندن (يا دور شدن از) انديشه و سلطه ابليس است كه (امر خداوند به سجود را منشأ ناآرامى خود دانسته و از قبول اينكه عامل عصبانيتش كبر و حسد اوست، امتناع كرد و) حاضر به سجده بر آدم نشد. از اين‌رو خداوند، ابراهيم(ع) را مكلف نمود تا با راندن شيطان يا فرار از او، تنفر و انزجار خود را از انديشه و اعتقاد شيطان نشان دهد. به هر حال، حضرت ابراهيم(ع) سنت‌هايى نظير سعى ميان صفا و مروه و هروله