149و كسانى كه به جاى او دوستانى براى خود گرفتهاند [به اين بهانه كه:] ما را هر چه بيشتر به خدا نزديك گردانند.
بايد دانست اعتقاد به شفاعت از امور مسلّم دين حنيف اسلام به شمار مىآيد. قرآن كريم نيز در چندين آيه، عقيده به شفاعت را بيان داشته است؛ از جمله:
يَوْمَئِذٍ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ إِلاّٰ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً (طه: 109)
در آن روز، شفاعت [به كسى] سود نبخشد، مگر كسى را كه [خداى] رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آيد.
همچنين در بارۀ شفاعت كردن فرشتگان مىفرمايد:
يَعْلَمُ مٰا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ مٰا خَلْفَهُمْ وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ (انبيا: 28)
آنچه را فراروى آنان و آنچه را پشت سرشان است، مىداند و جز براى كسى كه [خدا] رضايت دهد، شفاعت نمىكنند