148در دعاى عبادت چنين است و تا زمانى كه عقلِ مستقل بر شرك بودنِ آن اصرار دارد، در هيچ حالتى ممكن نيست شرع آن را جايز بداند.
دو تذكّر ضرورى
تذكّر اول - شفاعت ربطى به شرك ندارد
گاه ممكن است بعضى تصور كنند كه به شفاعت گرفتن، از موجبات شرك شمرده مىشود، چنانكه در سخن خداى تعالى آمده است:
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَضُرُّهُمْ وَ لاٰ يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ (يونس: 18)
و به جاى خدا، چيزهايى را مىپرستند كه نه به آنان زيان مىرساند و نه به آنان سود مىدهد. و مىگويند: «اينها نزد خدا شفاعتگران ما هستند.
و ديگر سخن خداى متعال كه فرمود:
وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيٰاءَ مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ (زمر: 3)