147
إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ (آلعمران: 80)
و شما را فرمان نخواهد داد كه فرشتگان و پيامبران را به خدايى بگيريد. آيا پس از آنكه سر به فرمان [خدا] نهادهايد [باز] شما را به كفر وامىدارد؟.
اگر عقلِ مستقل درك كرد كه معيار شرك - چه شرك در الوهيت و چه شرك در ربوبيت - در موردى محقق نيست، نصّ شرعى نمىتواند آن را شرك قرار دهد.
در امثال موردِ ما هم اگر عقلِ مستقل حكم كرد كه دعاى مسئلت به هيچ وجه شرك نيست، ممكن نيست بعد از اين حكم عقل، يك دليل يا نصِّ شرعى بيايد و آن را در موردى كه مدعوّ بر انجام دادن آن قادر نيست؛ شرك بدانند و در موردى كه بر آن قدرت دارد، شرك نداند. اگر عقلِ مستقل حكم كرد كه دعاى مسئلت شرك است، ممكن نيست دليل ديگرى بيايد و آن را در مواردى كه مدعوّ قادر بر انجام دادن آن است، جايز بداند، چنانكه