69 مى‌رسند؟ گويى از ديدگاه وهابيت، بهتر بود كه خداوند، همگان را براى به دست آوردن مقام‌هاى بالاتر به سوى گناه دعوت مى‌كرد، نه به سوى تقوا و دورى از معصيت!

وهابيان بعد از اينكه پنداشته‌اند پيامبران از گناه و معصيت مصون نيستند، با كمال جسارت به برخى از پيامبران بزرگ خدا تهمت هاى ناروا نسبت داده‌اند! واقعاً هدف آنان از اين عمل ناپسند چيست؟

2. نسبت دروغ به حضرت ابراهيم(ع)

وهابيت، حضرت ابراهيم(ع) را دروغگو ميداند. ابن‌تيميه و شاگرد او، ابن‌قيم و محمدبن عبدالوهاب مؤسس اين فرقه، حضرت ابراهيم خليل، پيامبر اولوالعزم را با نهايت بيشرمى به دروغ‌گويى متهم نموده و مى‌گويند كه حضرت ابراهيم(ع) در طول عمرش سه بار دروغ گفته است. ¹آيا اين سخن رهبران وهابى، افزون بر اينكه از درون ناپاك آنان حكايت دارد، با عصمت حضرت ابراهيم(ع) منافات ندارد؟ آيا سخن سخيف آنان در مورد آن حضرت، با تمجيدى كه خداوند از مقام ابراهيم(ع) دارد، چگونه قابل توجيه است؟ خداوند درباره اين پيامبر بزرگ مى‌فرمايد:

وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ (بقره: 124)