67 وجود نداشته باشد، چه الزامى بر وجوب پيروى مردم از آنان وجود خواهد داشت؟ آيا با پذيرش اين عقيده، پايههاى نبوت فرو نمىريزد و فلسفه وجودى آن از هم نمىپاشد؟
از همه اينها كه بگذريم، آيا اين پندار با آموزههاى قرآنى كاملاً در تضاد نيست؟ در حالىكه مىدانيم خداوند متعال، به وجود بندگان مخلص و مصون از اغوا و سيطره شيطان تصريح دارد و مىفرمايد:
قٰالَ رَبِّ بِمٰا أَغْوَيْتَنِي لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ* إِلاّٰ عِبٰادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ (حجر: 39 - 40)
گفت: پروردگارا چون مرا گمراه ساختى، من نعمتهاى مادى را در زمين در نظر آنها زينت مىدهم و همگى را گمراه خواهم ساخت؛ مگر بندگان مخلصت را.
مفسران قرآن كريم، از جمله علامه طباطبايى از مفسران شيعه و خطيب، طبرى و آلوسى از مفسران اهلسنت گفتهاند كه مستثنا در اين آيه، بندگانى هستند كه خداوند آنان را براى خودش پاك و خالص گردانيده و هيچ راهى را براى تسلط ابليس بر آنان نگذاشته و آنان را براى عبادت و اطاعت خود بر گزيده است. 1در اينجا عين عبارتى را كه خطيب، مفسر اهلسنت، در اين زمينه ذكر كرده است، نقل مىكنيم: