229 اول هجرى به وجود آمدهاند، مردود مىشمارند و سران و اتباع آنها را دزد، كافر، ملحد، زنديق، يهود اهل قبله و مانند آن، مىخوانند. 1
آيا مذاهبى كه در صدر اسلام و نزديك به زمان نزول وحى و احاديث نبوى به وجود آمدهاند به اسلام نزديكترند يا مذهبى كه در قرن دوازدهم در فضاى فرهنگى غرب و در زمان حاكميت سياسى دشمنان اسلام به وجود آمده است؟
عبدالعزيز بن سعود، يكى از مريدان محمد بن عبدالوهاب و امير وهابيان، در ابتداى تأسيس فرقه وهابيت، در اولين سخنرانى خود براى قبايل عرب، موضع خود را در برابر علماى اسلام اينگونه اعلام مىكند:
ما بايد همه شهرها و آبادىها را به تصرف خود درآوريم و احكام و عقايد خود را به آنان بياموزيم. براى تحقق بخشيدن به اين آرزو ناگزيريم كه عالمان اهل سنت را كه مدعى پيروى از سنت سنيه نبويه و شريعت محمديه هستند از روى زمين برداريم. به عبارت ديگر مشركانى كه خود را به عنوان اهلسنت قلمداد مىكنند، از دم شمشير بگذرانيم و به ويژه علماى سرشناس و مورد توجه را، زيرا تا اينها زنده هستند، همكيشان ما روى خوشى نخواهند ديد. از اين رهگذر، بايد اول كسانى را كه به صورت عالم خود نمايى مىكنند، ريشهكن نمود، سپس بغداد را تصرف كرد. 2