175 اهلسنت نقل مىكند كه رسول خدا(ص) در آن، وسيله قرار داده شده است. در اين حديث پيامبر خدا (ص) فرموده است:
مَن قالَ حينَ يَسمَعُ النِّداءَ (الأذان) اللّهُمَّ رَبَّ هذِهِ الدَّعوَةِ التّامَّةِ وَالصَّلاةِ القائِمَةِ آتِ مُحَمَّداً الوَسيلَة وَالفَضيلَةَ وَابعَثهُ المقامَ المَحمودَ الَّذي وَعَدتَهُ، حُلَّت لَهُ شَفاعَتي يَومَ القيامَة. 1
هر كسى در هنگام شنيدن اذان بگويد: «خداوندا! اى پروردگار، اين دعوت كامل و نماز برپا شدهاى است، حضرت محمد(ص) را دستاويز و وسيله بگردان و به او فضيلت عطا كن و او را به جايگاه ستودهاى كه وعدهاش دادى برانگيز»، در روز قيامت، شفاعت من براى او حلال مىگردد.
اين حديث به روشنى دلالت دارد كه خود پيامبر خدا(ص) وسيله تقرب به خدا است و به همين علت، به خواست خداوند داراى مقام محمود بوده تا در روز قيامت، براى آمرزش گناهان مؤمنين، شفيع قرار داده شود و او هم از آنان شفاعت كند.
آيا وهابيان با تحريم توسل و تكفير قائلين به آن، قرآن را زير سؤال نبرده و به اين وسيله، راه خود را از راه قرآن جدا نكردهاند؟
در قرآن كريم، آياتى وجود دارد كه در موضوع استغفار، به صراحت بر جواز توسل دلالت دارند. يكى از اين آيات درباره گناه فرزندان حضرت يعقوب است؛ هنگامى كه به گناهشان اقرار كردند و براى بخشيده شدن گناهان خود به پدرشان متوسل شدند تا حضرت يعقوب