174توسل و استعانت و تشفّع به نبى(ص) به سوى خدا، امر پسنديدهاى است و هيچ كسى از سلف و خلف، آن را انكار نكرده تا اينكه ابنتيميه آمد و آن را منكر شد و از صراط مستقيم، عدول نمود و چيزى را بدعت كرد كه هيچ عالمى آن را نگفته است و با اين بدعت بين اهل اسلام، شكاف ايجاد نمود. 1آيا اين عقيده وهابيت، به صورت آشكار، با شمارى از آيات قرآن كريم منافات ندارد؟ زيرا در قرآن كريم، آيات متعددى وجود دارد كه بر جواز توسل براى رفع حاجات و بخشش گناهان و تقرب به سوى خدا دلالت دارند. در اينجا به برخى از اين آيات اشاره مىكنيم:
خداوند خطاب به مؤمنين مىفرمايد:
يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جٰاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (مائده: 35)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد! و وسيلهاى براى تقرب به او بجوييد! و در راه او جهاد كنيد، باشد كه رستگار شويد!
صاحب «تفسير مراغى» مىگويد: «مراد از وسيله در اين آيه شريفه، چيزى است كه براى جلب رضايت خدا و تقرب به او، به آن توسل جسته مىشود».
مراغى در ادامه حديثى را از «صحيح بخارى» و ساير كتابهاى