913كمتر باشد از منزلت ملوك دنيا كه ايشان بندگان خداى تواند پس تو استخفاف و استهزاء كرده‌اى به خدا، و حقير شمرده‌اى عظمت و جلالت او را، و از او اعراض كرده‌اى، و هيهات كه در اين صورت ظفر يابى به حاجت خود به سبب نماز يا روزۀ خود .
و بايد روزه و نماز تو كه به جهت حاجت بجا مى‌آورى از روى تجربه نباشد ، چه آنكه انسان تجربه نمى‌كند مگر كسى را كه بدگمان است در حقّ او، و حق تعالى مذمّت فرموده آنهايى را كه گمان بد در حقّ او بردند بقوله تعالى : اَلظّٰانِّينَ بِاللّٰهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دٰائِرَةُ السَّوْءِ 1، بلكه بايد در كمال اطمينان و اعتماد باشى به رحمت خدا و به وعده‌هاى او، و اميد تو، به خدا در طلب حاجت خود زيادتر باشد از آنكه قصد كنى حاتم را به جهت طلب يك قيراط ، چه اگر به جهت يك قيراط قصد حاتم كنى يقين دارى كه به تو عطا خواهد كرد به هر نحو كه باشد ، پس بدان كه حاجت تو نزد حق تعالى پست تر و كمتر است از يك قيراط نزد حاتم ، پس البتّه مبادا كه اعتمادت به حق تعالى كمتر باشد .
و نيز سزاوار است از براى تو كه هرگاه به جهت حاجتى روزه يا نمازى بجا آورى نيّت كنى آن عمل خود را به جهت الأهمّ فالأهمّ از حاجات دينيّۀ خود ، و بدان كه اهمّ آنها حوائج آن كسى است كه تو در پناه هدايت و حمايت اويى، و آن امام زمان تو صلوات اللّٰه عليه است ، پس بايد نماز و روزۀ تو اوّل به جهت قضاء حاجات آن حضرت باشد، و بعد به جهت حوائج دينيّۀ تو، و بعد به جهت آن حاجتى كه عارض تو شده و قصد آن را داشته .
مثلاً هرگاه ظالمى در صدد كشتن و هلاكت تو باشد و تو روزۀ حاجت گرفتى براى خلاصى از شرّ او ، بدان كه اهمّ از آن حاجت دينيّۀ تو است، كه آن عفو و رضاى حق تعالى باشد از تو، و آنكه بر تو اقبال فرمايد و عمل تو را قبول خود كند، زيرا كه در كشته شدن تو دنياى تو فاسد شود هرگاه دين تو سالم باشد، به علاوه آنكه اگر كشته نشوى لابد خواهى مُرد، و لكن اگر عفو و رضاى خدا براى تو حاصل نشود، در دنيا و آخرت هلاك خواهى شد، و هولها و شدائدى براى تو حاصل خواهد شد كه به خيال تو نخواهد رسيد .
و امّا اينكه گفتيم مقدّم بدار حاجت امام زمان خود را بر حوائج خود، پس به جهت آن است كه بقاى دنيا و اهل آن بواسطۀ وجود او است ، پس هرگاه وجود تو محفوظ باشد به وجود يك نفر