837آن حضرت نوشت كه مى‌گويى :

أَعُوْذُ بِوَجْهِكَ الْكَرِيمِ وَعِزَّتِكَ الَّتِي لَاتُرَامُ وَقُدْرَتِكَ الَّتِي لَايَمْتَنِعُ مِنْها شَيْءٌ مِنْ شَرِّ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ وَمِنْ شَرِّ الْأَوْجاعِ كُلِّها ¹ .

و در بعضى از روايات اين تتمّه را دارد : وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلّا بِاللّٰهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ ² .

ششم : كلينى و ابن بابويه به سندهاى صحيح و غير صحيح از حضرت امام محمّد باقر و امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده‌اند كه : كمتر چيزى كه تو را مُجزى است از دعا بعد از نماز واجب آن است كه بگويى :

اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ شَرٍّ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ . اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ عَافِيَتَكَ فِي أُمُورِي كُلِّها وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْيِ الدُّنْيا وَعَذابِ الْآخِرَةِ ³ .

و در روايت ابن بابويه چنين است : اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ ، تا آخر دعاء ⁴ .

هفتم : سنّت‌است كه چون از نمازفارغ شود بگويد: اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ‌مُحَمَّدٍ وَأَجِرْنِي مِنَ النَّارِ وَأَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ وَزَوِّجْنِي الْحُوْرَ الْعِينَ . چنانكه در حديث معتبر از حضرت امير المؤمنين عليه السلام منقول است كه : بايد بنده از نماز فارغ نشود تا آنكه از حق تعالى سؤال كند بهشت را، و پناه برد به خدا از دوزخ، و سؤال كند كه تزويج كند او را با حور العين ⁵ .

هشتم : به سند موثّق از حضرت صادق عليه السلام مروى است كه : چون حق تعالى امر كرد كه اين آيات را به زمين آورند چنگ زدند به عرش الهى و گفتند : پروردگارا ما را به سوى اهل خطا و گناهكاران مى‌فرستى ؟ پس حق تعالى وحى كرد به سوى ايشان كه : برويد به سوى زمين، به عزّت و جلال خودم سوگند ياد كنم كه تلاوت نكند شما را احدى از آل محمّد و شيعيان ايشان مگر آنكه نظر رحمت كنم به سوى ايشان از رحمتهاى پنهان خود هر روز هفتاد نظر ، در هر نظرى هفتاد حاجت او را برآورم، و او را قبول كنم هرچند