836و در حديث صحيح منقول است كه : چون حضرت صادق عليه السلام از نماز فارغ مى‌شدند دستها را بالاى سر مبارك خود بلند مى‌كردند و دعا مى‌نمودند ¹ .

و از امام محمّد باقر عليه السلام مروى است كه : هر بنده‌اى كه دستها را به سوى خدا بلند كند، حق تعالى شرم مى‌كند كه دستهاى او را خالى برگرداند ، پس چون دعا كنيد دستها را فرو مياوريد مگر آنكه بر سر و به روى خود بكشيد ² .

سيّم : كلينى به سند معتبر از حضرت باقر عليه السلام روايت كرده است كه : هركس بعد از نماز فريضه پيش از آنكه پاهاى خود را بگرداند، سه مرتبه اين دعا را بخواند، خدا گناهان او را بيامرزد، اگر چه مانند كف دريا باشد در بسيارى :

أَسْتَغْفِرُ اللّٰهَ الَّذِي لَاإِلٰهَ إِلّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّوْمُ ذُو الْجَلالِ وَالْإِكْرامِ وَأَ تُوبُ إِلَيْهِ ³ .

و در روايت ديگر وارده شده است كه: هركه اين استغفار را در هر روز بخواند حق تعالىٰ چهل كبيرۀ او را بيامرزد ⁴ .

چهارم : كلينى به سند معتبر از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده است كه : ترك مكن بعد از هر نماز اين دعا را :

أُعِيذُ نَفْسِي وَما رَزَقَنِي رَبِّي بِاللّٰهِ الْواحِدِ الصَّمَدِ الَّذِي لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ ، وَأُعِيذُ نَفْسِي وَمَا رَزَقَنِي رَبِّي بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ وَمِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ ، وَأُعِيذُ نَفْسِي وَمَا رَزَقَنِي رَبِّي بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلٰهِ النَّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ ⁵ .

پنجم : شيخ كلينى به سند معتبر از علىّ بن مهزيار روايت كرده است كه : محمّد بن ابراهيم به حضرت امام على نقىّ عليه السلام نوشت كه : اگر مصلحت دانى اى سيّد من تعليم نما براى من دعائى كه بعد از هر نماز بخوانم، تا حق تعالى به سبب آن جمع نمايد براى من خير دنيا و آخرت را ، پس