670چون از زيارت فارغ شد از سمت پايين پا آمدند به پشت سر و در طرف شرقى ايستادند و فرمودند : آيا زيارت مى‌كنى جدّم حسين عليه السلام را ؟ گفتم : آرى، زيارت مى‌كنم شب جمعه است ، پس زيارت وارث را خواندند و مؤذّنها از اذان مغرب فارغ شدند ، پس به من فرمود : نماز كن و ملحق شو به جماعت .

پس تشريف آوردند در مسجد پشت سر حرم مطهّر و جماعت در آن جا منعقد بود، و خود به انفراد ايستادند در طرف راست امام جماعت محاذى او، و من داخل شدم در صف اوّل، و برايم مكانى پيدا شد ، چون فارغ شدم او را نديدم ، پس از مسجد بيرون آمدم و در حرم تفحّص كردم او را نديدم ، و قصد داشتم او را ملاقات كنم و چند قرانى به او بدهم، و شب او را نگاه دارم كه مهمان باشد، آنگاه به‌خاطرم آمد كه آن‌سيّد كه‌بود، و آيات ومعجزات گذشته را ملتفت شدم از انقياد من‌امر او را در مراجعت با آن شغل مهم كه در بغداد داشتم، و خواندن مرا به اسم با آن كه او را نديده بودم، و گفتن او مواليان ما، و اين كه من شهادت مى‌دهم، و ديدن نهر جارى و درختان ميوه‌دار در غير موسم، و غير از اينها از آنچه گذشت، كه سبب شد براى يقين من به اين كه او حضرت مهدى عليه السلام است، خصوص در فقرۀ اذن دخول وپرسيدن از من بعد از سلام بر حضرت‌عسكرى عليه السلام كه: امام زمان خود را مى‌شناسى؟ چون گفتم : مى‌شناسم ، فرمود : سلام كن ، چون سلام كردم تبسّم كرد وجواب داد .

پس آمدم در نزد كفشدار و از حال جنابش سؤال كردم، گفت : بيرون رفت ، و پرسيد كه : اين سيّد رفيق تو بود ؟ گفتم : بلى ، پس آمدم به خانۀ مهماندار خود و شب را به سر بردم ، چون صبح شد رفتم به نزد جناب شيخ محمّد حسن و آنچه ديده بودم نقل كردم ، پس دست خود را بر دهان خود گذاشت و نهى نمود از اظهار اين قصّه و افشاء اين سِرّ، و فرمود : خداوند تو را موفّق كند .

پس آن را مخفى مى‌داشتم و به احدى اظهار ننمودم، تا آن كه يك ماه از اين قضيّه گذشت ، روزى در حرم مطهّر بودم، سيّد جليلى را ديدم كه آمد نزديك من و پرسيد كه : چه ديدى ؟ و اشاره كرد به قصّۀ آن روز ، گفتم : چيزى نديدم ، باز اعاده كرد آن كلام را ، به شدّت انكار كردم ، پس از نظرم ناپديد شد ديگر او را نديدم ، انتهى ¹ .