145از هر نوع پليدى پاك گرداند.
در بخشهاى گذشته به اين مسأله اشاره شد كه ارادۀ تطهير و پاك گردانيدن اهل بيت(ع) به دو معنا مىتواند تفسير شود:
1. ارادۀ تشريعى و قانونى، به اين معنا كه خدا قانوناً مىخواهد آنان از پليدىها دور شوند.
2. ارادۀ تكوينى، به اين معنا كه تطهير و پاكى با وجود آنان درآميخته و با جان و روان آنان عجين شده است.
اراده به معناى نخست، اختصاص به اهل بيت(ع) ندارد بلكه متعلق به همۀ انسانهاست؛ زيرا در مقام تشريع، خدا مىخواهد همۀ انسانها به راه راست بروند و از آن منحرف نشوند، در حالى كه در اين آيه، خطاب خاصّى در مورد اهل بيت پيامبر(ص) وارد شده و فرموده است: «إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً».
طبعاً اين اراده، ارادۀ ويژهاى است؛ زيرا در غير اين صورت، اراده گسترده خواهد بود كه برهمگان تعلق گرفته است. از اين جهت بايد بگوييم كه مقصود، اراده تكوينى و آفرينشى است كه عوامل پاكى در وجود آنان تعبيه شده، ولى در عين حال قدرت انجام گناه را از آنان سلب نكرده است.
مرحوم مفيد، براى تشريح معناى عصمت و اين كه عصمت قدرت انجام گناه را از انسان سلب مىكند، با ذكر يك مثال چنين آورده است: انسانى در حال غرق شدن است، طنابى را به سوى او پرتاب مىكنند تا به آن چنگ بزند و ديگران او را از آب بيرون كشند. او در اين حال بين نجات و غرق مخير است، ولى فرد عاقل به آن چنگ مىزند و خود را از غرق شدن نجات مىدهد.
دلائل بر عصمت امامان دوازدهگانه فراوان است كه براى اختصار از ذكر آنها خوددارى مىگردد.