43 است و براى او دعا مىكند. بنابراين درخواست از پيامبر(ص) براى طلب باران و غير آن جايز است؛ همانگونه كه در زمان حيات ايشان جايز بود.
ب) ممكن است توسل به پيامبر(ص) با درخواست اين امر از ايشان باشد؛ به اين معنا كه ايشان با درخواست از خدا و شفيع شدن در درگاه خدا مىتواند مسبّب باشد. در نتيجه، درخواست و دعاى ايشان از خداوند است؛ اگرچه ممكن است تعبيرها متفاوت باشد.
چهارم: توسل به حضرت رسول(ص) در عرصه قيامت و شفيع شدن ايشان نزد خداوند. اين امر به اجماع، پذيرفته شده است. روايات نقل شده در اين باره نيز متواتر است. 1
«حاكم نيشابورى» از ابن عباس نقل مىكند كه مىگويد:
خداوند به عيسى(ع) وحى كرد كه به محمد ايمان بياور و به كسانى از امت خود كه با وى همعصر خواهند بود، فرمان بده تا به او ايمان بياورند؛ زيرا اگر محمد نبود، آدم را خلق نمىكردم و اگر محمد نبود، بهشت و آتشى هم نبود. من عرش را بر آب بنا كردم، ولى لرزان بود؛ اما وقتى كه روى آن نوشته شد «لا اله الاالله محمد رسول الله» آرام گرفت.