44بنابراين روايت صحيح، چگونه ممكن است كه شفيع قراردادن آن حضرت و توسل به چنين شخصيتى كه داراى اين مقام و منزلت است، جايز نباشد؟! بلكه بايد گفت توسل به انسان‌هاى صالح نيز جايز است؛ چنان‌كه سبكى نيز بر اين عقيده است. ¹

«قاضى عياض» اين روايت را با سند حسن از «مالك» نقل مى‌كند: اميرمؤمنان، «منصور دوانيقى» در مسجد رسول خدا(ص) با مالك بن انس مناظره مى‌كرد. مالك به او گفت: اى امير مؤمنان! در اين مسجد صدايت را بلند نكن؛ زيرا خداوند به گروهى، رسم ادب را آموخته:

يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لاٰ تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ (حجرات: 2)

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صداى خود را از صداى پيامبر فراتر نبريد و در برابر او بلند سخن مگوييد [و داد و فرياد نزنيد].

چنان‌كه گروهى را اين‌گونه ستوده است:

إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوٰاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ أُولٰئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوىٰ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ (حجرات: 3)

آنها كه صداى خود را نزد رسول خدا كوتاه مى‌كنند، همان كسانى