41 الكبير» و «المعجم الاوسط» اين حديث را آورده و در سند آن، نام «روح بن صلاح» ديده مىشود.
«ابن حبان» و «حاكم نيشابورى» اين راوى را توثيق كردهاند؛ اما «روح بن صلاح» ضعيف است. بقيه رجال اين حديث، صحيح هستند.
«انس بن مالك» مىگويد: پس از مرگ فاطمه بنت اسد، پيامبر(ص) بر بالين وى آمد و فرمود: «مادر دوم من! خدا تو را رحمت كند». سپس به تمجيد از فاطمه بنت اسد پرداخت و سپس وى را با عباى خود كفن كرد. آنگاه به «اسامة بن زيد»، «ابو ايوب انصارى»، «عمر بن خطاب» و يك غلام سياه دستور داد تا برايش قبرى آماده كنند. وقتى به لحد رسيدند، پيامبر(ص) با دست خويش آن را كَند و خاكش را با دستان خويش بيرون مىريخت. سپس وارد قبر شد و در آن خوابيد و دعا كرد:
اى خدايى كه زنده مىكنى و مىميرانى و خود زنده هميشگى هستى! به حق پيامبرت و پيامبران پيش از من، مادرم فاطمه بنت اسد را بيامرز و قبرش را وسعت بخش كه تو بخشندهترين بخشايندگان هستى.
سپس چهار بار تكبير گفت و پيكر فاطمه بنت اسد را به همراه عباس و ابوبكر داخل قبر گذاشت. 1
از اين روايات استفاده مىشود كه رسول خدا(ص) به انبياى پيش از خود