64 جامع و به هنگام ورود امام جماعت و بيدار ماندن به هنگام دميدن سپيده؛ زيرا همه اين كارها، نوعى كمك در عباداتى است كه شريعت آنها را جايز مىشمارد. [حضرت] على(ع) و عمر پس از طلوع فجر، مردم را براى نماز صبح بيدار مىكردند. 1
معناى پايهگذارى يك سنت، ايجاد آن از روى اجتهاد و استنباط از قواعد شرعى يا عمومات متون و نصوص شرعى است.
«مسلم» و «بخارى» از عايشه روايت مىكنند: پيامبر گرامى اسلام(ص) فرمودند: «هر كس در امر ما چيز نوظهورى بياورد كه جزء امر ما نباشد، باطل است». مسلم نيز با اين تفاوت روايت مىكند كه «هر كس كارى را انجام دهد كه بنابر امر ما نباشد باطل است». برخى ديگر روايت را با كمى تفاوت در الفاظ نقل كردهاند: «هر كس در دين ما امرى را پديد آورد كه از دين ما نيست، آن امر، باطل است».
«ابن رجب» مىگويد: منطوق اين روايت، دلالت مىكند هر كارى كه امر شارع بر آن قرار نگيرد، مردود و باطل است. مفهوم اين روايت نيز بيانگر اين است كه هر عملى كه براساس شريعت باشد، مردود نيست.
البته كسانى كه در مذهب حنفى معتقدند نص، مفهوم مخالف ندارد، مىگويند: نصّ نسبت به غير از منطوق خود ساكت است. بنابراين مردود نبودن عمل پديد آمدهاى كه موافق با اصول شريعت باشد، از نصوص ديگر گرفته شده است.