63 برپا كند و به آن عمل شود، گناه خودش و گناه كسانى كه به پيروى از او به سنت شرّ عمل كردهاند، برايش نوشته مىشود. اما از گناه عملكنندگان به اين سنت نيز كاسته نمىشود.
«طبرانى» با سند حسن از «وائلة بن اسقع» از رسول خدا(ص) نقل مىكند كه فرمودند:
هر كس سنت نيكويى را بنا كند، پاداش اين سنت - چه زمانى كه زنده است و چه پس از مرگ - برايش نوشته مىشود، تا زمانىكه عمل به اين سنت نيكو كنارگذاشته شود و هركس كه سنتى ناپسند را بنا كند، تا زمانى كه به اين سنت عمل مىشود برايش گناه نوشته مىشود. هركس كه در حال مرزبانى براى خدا بميرد، تا برانگيخته شدن او در روز رستاخيز، ثواب عمل مرزبانى برايش نوشته مىشود.
محدث فقيه «شيخ عبدالله صديق غمارى» پس از بيان روايات پيشين مىگويد:
اين احاديث به صراحت، بدعت را به دو نوع نيك و بد تقسيم مىكند. سنت نيك آن است كه با اصول شريعت سازگار باشد. اين سنت اگرچه به اعتبار كسى كه آن را پديد آورده، سنتى نوظهور باشد، اما به اعتبار نوع اين سنت، مشروع خواهد بود؛ زيرا يكى از افراد قواعد شرعى و دينى است يا اينكه از مصاديق يك آيه يا حديث به شمار مىرود. به همين دليل از آن به عنوان سنت حسنه ياد مىشود. پاداش اين سنت نيز براى پايهگذار آن - حتى پس از مرگ - نوشته مىشود. سنت سيئه آن است كه با قواعد شريعت سازگارى نداشته باشد. اين نوع سنت، ناپسند، نكوهيده و بدعتى گمراهكننده است.
«اُبى» در «شرح صحيح مسلم» مىگويد:
بدعتهاى نيك نيز از مصاديق سنت حسنه هستند؛ مانند به پاداشتن رمضان، توقف بر روى مناره پس از پايان اذان، توقف جلوى در مساجد