53 چند مصلى ساخته شد؛ امرى كه ممكن است از حكمت نيز خارج شود؛ اما با اين حال، كسى اين كار را ممنوع نكرده است.
در زمان رسول خدا(ص) مسجد النبى گنجايش نمازگزاران را نداشت. آن حضرت پس از بازگشت از غزوه خيبر، مسجد را توسعه داد. اكنون نيز اين بخش اضافه شده را مىتوان با نشانههايى كه روى ستونها قرار گرفته و نوشته شده «حدود مسجد النبى» مشاهده كرد. پس از آن حضرت، عمر هم اين كار را كرد. عثمان نيز مسجد النبى(ص) را به ويژه از سمت قبله توسعه داد. بيشترين توسعه اين مسجد زمانى بود كه عمربن عبدالعزيز والى مدينه منوره بود؛ يعنى در دوره خلافت وليد بن عبدالملك .
عمربن عبدالعزيز مسجد النبى(ص) را بسيار توسعه داد. وىخانههاى همسران رسول خدا(ص) را نيز به مسجد ملحق كرد. 1 قبر آن حضرت نيز داخل مسجد قرار گرفت. وى براى اين مسجد، چهار گلدسته ساخت. هيچ كس در آن دوران نگفت كه عمر بن عبدالعزيز با قراردادن قبر رسول خدا در مسجد، عمل بدعتآميزى انجام داده است و پيامبر(ص) در قبر از اين كار رنج مىبرد. چنين سخنى به ذهن هيچ كس خطور نكرده بود. هيچ كس ساختن چهار مناره را بدعت ندانست؛ با اينكه پيش از اين، براى مسجد منارهاى ساخته نشده بود؛ زيرا دليل توسعه مسجد و ساخت گلدسته در پيرامون مسجد آشكار بود؛ يعنى گسترش مكان نماز خواندن مردم و رسيدن صداى مؤذن به خانههايى كه فاصله آنها از حرم نبوى زياد بود.