54مالك از فردى نقل مىكند:
مردم پس از رحلت پيامبر(ص) در حجرههاى همسران ايشان نماز جمعه مىخواندند؛ زيرا مسجد گنجايش كافى نداشت. هرچند اين حجرهها جزء مسجد نبود، اما درهايى از آنها به مسجد گشوده مىشد. 1
«مالك» نقلكننده اين سخن را ثقه مىداند.
«محمد بن معاذ انصارى» مىگويد:
از عطاء خراسانى شنيدم در مجلسى كه عمران بن ابى انس حضور داشت، در بين قبر رسول خدا و منبر آن حضرت ايستاده بود و مىگفت: سقف حجرههاى همسران رسول خدا(ص) از شاخههاى نخل زده شده بود. روى درهاى آنها نيز مِسح 2 انداخته بودند. در اين هنگام ديدم كه نامه وليد بن عبدالملك خوانده شد. وى دستور ويران كردن حجرهها را به ما داد. من هيچ روزى مانند آن روز مردم را گريان نديدم. عطاء مىگويد: شنيدم كه سعيد بن مسيب مىگفت: به خدا سوگند! دوست داشتم اين حجرهها را به همين شكل حفظ كنند؛ زيرا مردمى از مدينه و نيز از خارج اين شهر به اينجا مىآيند. آنان بايد ببينند رسول خدا(ص) در زندگىشان به چه ميزان از مال دنيا بسنده كرده بود، تا از تكاثر و تفاخر در امور دنيا پرهيز كنند. 3
من برداشت نادرست يكى از نويسندگان معاصر، از سخن «سعيد بن مسيب» را خواندهام. وى گمان كرده بود دليل گريه «سعيد بن مسيب» اين است كه «عمر بن عبدالعزيز» قبر رسول خدا(ص) را در حضور تابعان در