114محدث فقيه و انسان صالح و پرهيزكار و خادم سنت مطهر در مسجدالحرام و به ويژه در اندونزى، دكتر «سيد محمد بن علوى مالكى حسنى» در كتاب سودمند خود «مفاهيم يجب ان تصحح» در پاسخ به نويسنده «حوار مع المالكى» 1 در ذيل عنوان «تفاوت ميان معناى شرعى و لغوى بدعت» مىنويسد: برخى تقسيم بدعت به دو نوع پسنديده و نكوهيده را مورد انتقاد قرار مىدهند و به دارندگان اين ديدگاه به شدت حمله مىكنند؛ بلكه حتى برخى از اين افراد آنان را به فسق و گمراهى متهم مىسازند. دليل اين بهتان، مخالفت اين ديدگاه با نصّ صريح فرمايش رسول خداست كه فرمودند: «هرگونه بدعتى گمراهى است». اين عبارت عامّ است و به صراحت بدعت را به گمراهى توصيف مىكند. آيا پس از اين بيان صريح شارع و صاحب رسالت، فقيه يا مجتهدى - در هر درجهاى كه باشد - مىتواند استدلال كند و بگويد هر بدعتى گمراهى نيست؛ بلكه برخى از بدعتها پسنديده و برخى نكوهيده است؟ با اين استدلال بسيارى از مردم مغرور شده و با انكاركنندگان اين ديدگاه همصدا مىشوند و شمار كسانى كه مقاصد شريعت را درك نكردهاند و روح دين اسلام را نچشيدهاند، فزونى مىگيرد. اما مدتى نمىگذرد كه همين افراد در رويارويى با مشكلاتى كه براىشان پديد مىآيد، به دنبال راه حل و برونرفت كنكاش مىكنند. آنان به ناچار به سراغ اختراع وسيلهاى ديگر مىروند؛ چراكه اگر چنين وسيلهاى اختراع نشود، بايد دست از خوردن و آشاميدن، مسكن،