113
جمعبندى
روشن شد كه «بدعت» در لغت به معناى امرى نوپيداست كه پيش از اين سابقه نداشته است. ممكن است اين امر نوپيدا داخل در عموم ادلّه فقهى و احكام قرار گيرد؛ مانند امر به انجام خير، پرهيز از شرّ، دعوت به سوى خداوند، پاسخ به شبهات ملحدان و تشكيككنندگان در مبانى دين، برپايى مدارس و دانشكدههاى علوم دينى براى آموزش علوم مختلف اسلامى، تأليف و نگارش كتاب در اين راستا، توجه ويژه به كتاب آسمانى و جمعآورى آن توسط خليفه، توجه به رسمالخط قرآن و تحزيب قرآن كريم و مانند آن، تأسيس دارالقرآنها و مراكز آموزش قرآنكريم در زمينههاى تجويد، قرائت و مانند آن، توجه به زبان عربى و ايجاد مراكز آموزش ابعاد مختلف اين زبان براى خدمت به قرآن كريم، توجه به سيره رسول خدا(ص)، سيرهنگارى و معرفى اين سيره به مردم، ايجاد مراكز آموزش تاريخ اسلام و... همه به دليل موافقت با مبانى دين و دستورات آن از بدعتها و امور نوپيداى پسنديده هستند؛ چنانكه انجام كارهايى برخلاف آنچه در بالا مثال زده شد، از مصاديق نهى اسلام از انجام امور شرّ و ناپسند به شمار مىرود و در نتيجه، بدعتهاى ناپسند قلمداد مىشوند.
هيچ مسلمانى ادعا نمىكند كه اين اعمال گفته شده، در زمان رسولخدا(ص) سابقه داشته و به همين دليل از امور نوپيدا به شمار نمىروند. همچنين هيچ كس نمىگويد اين امور بدعت هستند و مصداق نهى رسولخدا(ص) مىباشند كه فرمود: «هر امر نوپيدايى بدعت و هر بدعتى ضلالت و گمراهى است». اين روايت را ابوداود و ديگران نقل كردهاند.