20 اساس اختيار وانتخاب خود، ودر سايه ايمان وعمل صالح به كمال مطلوب دست يابند. امّا سنّت امتها اين بوده است كه جز عدهاى، پيامبران الهى را تكذيب مىكردند، وراه معصيت وطغيان را بر مىگزيدند، وخود را مستوجب سنّت الهى ديگرى؛ يعنى سنّت مجازات الهى مىكردند، كهنتيجهاش گرفتار شدن تكذيبكنندگان پيامبران بهعذاب الهى وهلاكت ونابودى آنان بوده است، چنانكه خداوند متعال مىفرمايد:
(وَ مٰا مَنَعَ النّٰاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جٰاءَهُمُ الْهُدىٰ وَ يَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلاّٰ أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ ) (كهف: 55)
و چيزى مانع مردم نشد از اينكه وقتى هدايت به سويشان آمد ايمان بياورند واز پروردگارشان آمرزش بخواهند، جز اينكه ]خيرهسرى كردند؛ گويى مىخواستند[ تا سرنوشت ]خداوند در مورد عذاب[ پيشينيان، درباره آنان ]نيز[ به كار رود. 1
سنت در اصطلاح روايات
در احاديث معصومين(عليهم السلام) سنّت به دو معنا به كار رفته است:
الف) آنچه را پيامبر اكرم(ص) (علاوه بر قرآن) از جانب خداوند آورده است تا بيانگر راه وروش زندگى بهتر باشد.
سنّت در اين كاربرد، معناى گستردهاى دارد وهمه احكام دين؛ اعم از احكام تكليفى ووضعى را شامل مىشود.
ب) كاربرد ديگر سنّت در روايات، به معناى مستحب ومندوب