73دليل ديگر درستى توسل به پيامبر(ص) پس از وفاتش روايت صحيحى است كه بيان مىكند پيامبر(ص) به انبياى پيش از خود (پس از مرگ آنها) توسل پيدا كرده است. انس بن مالك مىگويد: «پس از مرگ فاطمه بنت اسد بن هاشم، مادر على بن ابىطالب((ع)) كه پيامبر را نيز بزرگ كرده بود، پيامبر(ص) بر بالين وى آمد و فرمود: «مادر! خدا تو را رحمت كند». سپس به تمجيد از فاطمه بنت اسد پرداخت و سپس وى را با عباى خود كفن كرد و دستور داد تا برايش گورى آماده كنند. وقتى به لحد رسيدند، پيامبر(ص) با دست خويش آن را كَند و در آن خوابيد و فرمود: اى خدايى كه زنده مىكند و مىميراند و خود زنده هميشگى است! به حق پيامبرت و پيامبران پيش از من، مادرم فاطمه بنت اسد را بيامرز و قبرش را وسعت بخش كه تو بخشندهترين بخشايندگان هستى. 1
روايت بالا را «طبرانى» در دو كتاب «المعجم الكبير» و «المعجم الاوسط»، «حاكم نيشابورى» و «ابنحبان» به سند صحيح نقل كردهاند. مانند اين روايت را «ابنابىشيبه» از «جابر» و «ابنعبدالبر» از «ابنعباس» و نيز «ابونعيم» در «الحلية» از «انس» نقل كرده است.
همچنين صحابه به آثار به جاى مانده از پيامبر(ص) پس از مرگ ايشان نيز توسل مىجستند. روايت است كه جُبّهاى از پيامبر(ص) نزد اسماء بنت ابوبكر وجود داشت و آنان با توسل به آن جبه، طلب شفا مىكردند. در