72 امر از نگاه وهابىها كارى حرام يا شركورزى است.
ج) پس از وفات پيامبر(ص)
براى اثبات درستى توسل به پيامبر(ص) پس از وفات ايشان نيز مىتوان به حديث بالا استناد كرد. پيامبر(ص) فرمودند: «اگر حاجت ديگرى داشتى، مثل همين كار را انجام بده». اين عبارت صريح و در عين حال مطلق است. [پيامبر(ص) اين قيد را نياوردهاند كه اگر حاجت ديگرى داشتى، در صورتى كه من زنده بودم، همين كار را انجام بده].
همچنين در روايت ديگرى كه «طبرانى»، «بيهقى» و «ترمذى» با سند صحيح از «عثمان بن حنيف» نقل مىكنند آمده است: مردى در زمان خلافت عثمان براى برآورده شدن نياز خود نزد عثمان مىآمد، اما وى به آن مرد نيازمند توجهى نمىكرد. «عثمان بن حنيف» تصميم گرفت تا با آن مرد نيازمند صحبت كند. وقتى آن شخص آمد، عثمان دعاى نقل شده در روايت بالا را به او ياد داد. او نيز وضو گرفت و نماز خواند و طبق آنچه آموخته بود، دعا كرد. بار ديگر خواست نزد عثمان بيايد. خادم عثمان او را به داخل برد و عثمان او را در كنار خود جاى داد. سپس حاجتش را برآورده ساخت و به او گفت: «اگر نيازى داشتى، نزد ما بيا». وقتى اين مرد بار ديگر با عثمان بن حنيف روبهرو شد، به او گفت: «خداوند به تو پاداش نيكو دهد. وى به نياز من توجهى نمىكرد تا اينكه تو با او سخن گفتى». عثمان گفت: «به خدا سوگند كه من با او سخن نگفتم. اما با رسول خدا(ص) بوديم كه فرد نابينايى نزد پيامبر(ص) آمد و...» (حديث بالا را برايش نقل كرد).