90 اختصاص دادهاى، از تو مىخواهم كه قرآن را بهار دل من، نور سينهام و جلاى غم و موجب زدودن اندوه از من قرار دهى.
فردى كه دعاى اين مرد را مىشنيد گفت: «اى رسول خدا! كسى كه اين عبارات را بلد نباشد، زيان ديده است». رسول خدا(ص) نيز فرمود:
بله، همين طور است. اين عبارات را بگوييد و ياد بدهيد؛ زيرا هركس اين عبارات را بگويد و به عبارات آن متوسل شود، خداوند غم و اندوه را از او بيرون مىكند و گشايش را برايش طولانى مىگرداند.
حديث بخارى در توسل سه نفر به اعمال خود، در غارى كه صخرهاى در غار را به روى آنها بست و امكان بيرون آمدن برايشان نبود نيز پيش از اين بيان شد.
همچنين در گذشته داستان فرد نابينايى را بيان كرديم كه رسولخدا(ص) به او ياد داد چگونه دعا كند تا شفا يابد. او نيز همين كار را كرد و خدا بينايىاش را به او بازگرداند. «عثمان بن حنيف» نيز يكى از اصحاب است كه اين دعا را به فردى حاجتمند ياد داد. او نيز با عمل كردن به اين دعا، حاجت خود را از خليفه سوم عثمان گرفت. بنابراين، توسل درخواست از كسى نيست كه به او متوسل مىشويم؛ بلكه درخواست از خداوند بزرگ است.
شگفت اينكه فردى با تحصيلات دكترى، رسالهاى درباره عقايد ائمه چهارگانه نوشته و اين تعبير را به كار مىبرد: «اعقتاد او در باب توحيد و بيان توسل شرعى و ابطال توسل بدعت آميز!»
برخى از مردم بىشرمانه مىگويند توسل به رسول خدا(ص) پس از وفات