89با بيان بالا مشخص شد كه امام ابوحنيفه كدام نوع توسل را مكروه مىداند و به كدام ادله شرعى استناد مىكند. اينگونه نيست كه خداوند نسبت به بندهاى از بندگان خود مسئول باشد. هيچ كس بر خداى تبارك و تعالى حق ندارد. خداوند از سوى بندگانش زير نظر نيست و نبايد در امور خود به بندگان پاسخگو باشد.
ابوحنيفه رفتن به درگاه خدا با توسل به يكى از نامهاى خداوند را مكروه نمىداند و آن را انكار نمىكند؛ همانگونه كه نقل شده رسولخدا(ص) صداى فردى را شنيد كه مىگفت:
خدايا! من گواهى مىدهم كه تو خداى يكتا هستى و جز تو خدايى نيست؛ تو بىنياز هستى؛ نه زاييده و نه زادهاى و هيچكس همتاى تو نيست. من به اين گواهى از تو مىخواهم...
آن حضرت فرمود:
با توسل به اسم اعظم خدا، از او درخواست كردهاى؛ اسمى كه اگر با توسل به آن، از خدا خواسته شود، او عطا مىكند و اگر با توسل به آن دعا شود، اجابت مىكند.
«ترمذى» اين روايت را حَسَن مىداند. در «مسند احمد» نيز اين روايت نقل شده است. «ابنسنى» روايت را اينگونه نقل مىكند:
خدايا! من بنده تو و پسر بنده و كنيز تو هستم. پيشانى من به دست توست. حكم تو بر من اجرا مىشود و قضاوت و داورى تو عدل است. به هر نامى كه خود را ناميدهاى يا هر نامى از نامهايت كه در قرآن نازل كردهاى يا به يكى از خلق خود ياد دادهاى يا علم غيب را به آن