88 كه به حقيقت بودن آنها، نه داراى حق بودن آنها متوسل مىشويم. اما اين احتمالات به دليل آن چيزى است كه از ظاهر لفظ در ذهن ما متبادر مىشود. همانگونه كه در گذشته گفتيم به صرف وجود ايهام در عبارات، نمىتوان حكم ممنوع بودن به كارگيرى اين الفاظ را صادر كرد.
بنابراين تعارضى با احاديث واحد، پيش نمىآيد. پيشوايان و بزرگان، حكم ممنوع بودن به كارگيرى اين عبارات را به اين سبب بيان كردهاند كه هنگام به كارگيرى اين الفاظ، معانى ياد شده، مدّ نظر باشند. همچنين صدور حكم ممنوعيت به اين دليل است كه در اين عبارات، ايهام وجود دارد و به غير خداوند سوگند ياد مىشود. ابنعابدين در ادامه اين دعا را نقل مىكند:
« اللّهُمَّ إنِّي أَسأَلُكَ وَ أَتَوَجَّهُ إلَيكَ بِنَبِيّكَ نَبِيّ الرَّحمَةِ » .
«عزّ بن عبدالسلام» مىگويد: شايسته است اين امر منحصر در پيامبر(ص) باشد و خدا را به غير پيامبر(ص) سوگند ندهيم. بهتر است اين را از ويژگىهاى رسول خدا بدانيم. سبكى مىگويد: توسل به رسول گرامى اسلام نيكوست. به جز ابنتيميه، هيچ كس از علماى سلف و خلف، با اين امر مخالفت نكرده است. ابنتيميه بدعتى آورد كه هيچ دانشمندى پيش از او بر اين نظر نبوده است.
اما علامه «ابنامير حاج»، ادعاى اختصاصى بودن اين امر براى پيامبر(ص) را نمىپذيرد 1 و در اين رابطه به تفصيل سخن گفته است. 2