87اين جهت نسبت به ساير اقسام توحيد برترى و امتياز دارد. به همين جهت ابنسينا وقتى مسأله احتياج مردم را به دين و قانون الهى و رسالت بيان مىكند از راه ضرورت تكرار توجه انسان به خداوند و عبادتهاى پنجگانه وارد مىشود كه اين عبادتها موجب مىشوند تا مردم به عدالت و حفظ قانون پايبند باشند. 1 و اين چيزى غير از توحيد عبادى نيست.
سادساً متأسفانه در كتابهاى اعتقادى شيعه كمتر به اين مسأله پرداخته شده است، در حالى كه تنها مستمسك وهابيان براى كشتن شيعيان برگشت به همين مسأله دارد. و لذا ضرورت دارد كه ما بهصورت گسترده به اين مسأله پرداخته و كلمات دكتر قفارى را مورد نقد و بررسى قرار دهيم. اگر در قديم شبهاتى چون مسأله ثنويت و شبهه ابنكمونه براى فيلسوفان و متكلمان بهصورت جدّى مطرح بوده است الآن ضرورتهاى جديدى پيش آمده است كه يكى از آنها بررسى مسأله توحيد عبادى است.
توحيد در الوهيت از نظر لغت
إله به معنى شايسته پرستش است، جوهرى گويد: «اله به معنى عبادت و پرستيدن است»، 2 فيروزآبادى نيز ضمن ذكر كردن همان معنى مىگويد: «اله به معنى مألوه است - يعنى مصدر به معنى اسم مفعول - و هر معبودى نزد عبادت كننده او اله ناميده مىشود»، 3 راغب نيز اله را به معنى معبود گرفته است. 4 در ساير كتابهاى لغت نيز غالباً معنى عبادت و