88پرستش را ذكر كرده‌اند. ¹از آنچه گذشت معلوم شد كه در لغت «اله» به معنى معبود است. و كلمه «و حدّ» به معنى اعتقاد به يگانگى چيزى است، ² و آيه شريفه «أَ جَعَلَ الْآلِهَةَ إِلٰهاً وٰاحِداً» ³ اشاره به آن است. پس «توحيد در الوهيت» به معنى «يگانه قرار دادن معبود» است. كتابهاى شيعه ازاين جمله‌به «توحيدعبادى» يادكرده‌اند. ولى از زمان ابن تيميه اصطلاح «توحيد الالوهية» در مقابل «توحيد الربوبية» شايع گرديد، و مقصود ابن‌تيميه از توحيد الالوهية توحيد در عبادت است يعنى بايد عبادت منحصراً براى خداى متعال بدون هيچ شريكى باشد.

«توحيد الالوهية يا توحيد الالهية»

معمولاً تمامى كتابهاى وهابيان توحيد عبادى را با «توحيد الالوهية» بيان مى‌كنند و اين از چند جهت قابل خدشه است:

الف: مصدر كلمه «اله» اله مى‌باشد همانگونه كه قبلاً از جوهرى و راغب و طريحى نقل شد و در نسبت به آن بايد گفته شود «توحيد الالهية» نه «توحيد الالوهية». آقاى عبدالرحمن حسن حنبكه ميدانى نيز گفته است: «مصدر صناعى از كلمه «اله» به معنى معبود، الهية مى‌شود نه الوهية». ⁴ب: الوهيت در لغت به معنى عبادت آمده است، و عبادت از صفات انسان است نه از صفات خداى متعال. و توحيد الوهيت يعنى فقط يك عبادت. و اين خلاف مقصود وهابيان از اين كلمه است. ⁵