148و سپس به نقل و نقد ديدگاه وهابيان مى‌پردازيم. گرچه مسأله زيارت قبور يك مسأله فرعى است امّا براى وهابيان بسيار مهم بوده و مهمترين فصل كتاب آقاى دكتر قفارى نيز اختصاص به اين مسأله دارد، و كتابهاى مستقل فراوانى در اين موضوع تدوين كرده‌اند. و تمام اين بحث‌ها نيز از زمان ابن‌تيميه شروع شد و تا قبل از زمان او سيره مستمره مسلمانان بر زيارت قبور بوده و هيچ‌كس اعتراضى به آن نداشته است امّا ابن‌تيميه در قرن هفتم ادعا كرد كه اين زيارت‌ها شرك است و با آن مخالفت كرد و از آن زمان اين بحث مطرح شد و در سه قرن اخير به‌صورت جدى عنوان گرديد.
مرحوم مظفر فرموده است: «عقيده ما درباره زيارت قبور آن است زيارت قبر پيامبر و ائمه عليهم السلام را داراى ثوابى بزرگ مى‌دانيم و اين را پس از انجام عبادتهاى واجب از بهترين انواع تقرب به خداوند مى‌دانيم، نزد اين قبور بهترين مكان براى استجابت دعا و انقطاع الى اللّٰه است. در ضمن زيارتهايى كه خوانده مى‌شود حقيقت توحيد و رسالت پيامبر را تلقين مى‌كنند و نيز يادآورى فداكارى و جهاد ائمه در راه دين خدا است كه اينها تأثير فراوانى در روح زيارت كننده دارد، همچنانكه آداب زيارت از قبيل غسل، پوشيدن لباس تميز، تصدق بر فقرا، گفتن اللّٰه‌اكبر، خواندن نماز مستحبى همه تأثير فراوان در روح زيارت كننده دارد. و حقيقت زيارت چيزى غير از سلام بر پيامبر و امام عليه السلام نيست به اين قصد كه آنان زنده‌اند و سخن ما را مى‌شنوند و پاسخ مى‌دهند». 1بنابراين زيارت قبور نزد شيعه نوعى عبادت و پرستش خداوند است و مستحب مى‌باشد و آثار تربيتى فراوانى نيز براى شخص زيارت كننده دارد علاوه بر ثوابهاى كه بر آن مترتب است.
تحليل فلسفى يا دليل عقلى بر مسأله زيارت
انسان داراى جسم و روح است و با مرگ روح نمى‌ميرد بلكه تنها ارتباط روح با بدن - ارتباط تدبيرى آن - قطع مى‌شود. مسأله بقاء روح پس از مرگ چيزى است كه هم با