146

فصل سوم:واسطه بين خدا و خلق

به عقيده شيعه، ائمه اثناعشر حجت‌هاى خداوند بر خلق هستند، و اينان واسطه بين خدا و خلق در تبليغ احكام دين مى‌باشند، يعنى خداوند آنان را قرار داده است تا مردم احكام دين را از آنان بياموزند همچنانكه تمام پيروان نيز اين‌گونه واسطه بين خدا و خلق بوده‌اند. و از اين جهت تفاوتى بين ائمه و پيامبران عليهم السلام نيست و تفاوت در اين است كه براى انبياء وحى نازل مى‌شد ولى براى ائمه وحى نازل نمى‌شد و ائمه مبلّغ و مبيّن احكامى هستند كه از طرف خداوند بر پيامبر اكرم نازل شده است. و امّا واسطه در دعا به اين معنى كه به جاى دعا كردن و عبادت نمودن خداوند كسى ائمه را عبادت كند اين از نظر شيعه كفر و شرك است و جايز نيست غير خدا خوانده شود امّا واسطه بودن به اين معنى كه انسان، خداوند را بخواند و ائمه را واسطه قرار دهد كه خداوند حاجت او را بر آورده سازد اين صحيح است مثل آن‌كه شخصى در زمان حيات يا پس از وفات پيامبر از آن حضرت بخواهد كه براى او دعا و استغفار كند وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً ¹ و نيز برادران يوسف به پدر خود گفتند: قٰالُوا يٰا أَبٰانَا اسْتَغْفِرْ لَنٰا. ²