123در قرآن كريم چند سجده براى غير خداوند مطرح شده است در حالى كه سجده كننده از بالاترين درجه توحيد برخوردار بوده است مثل:

سجود فرشتگان بر آدم وَ إِذْ قُلْنٰا لِلْمَلاٰئِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاّٰ إِبْلِيسَ.... ¹پس معلوم مى‌شود كه آدم مسجود فرشتگان بوده و فرشتگان با اين عمل مشرك نشدند.

سجود ابوين حضرت يوسف عليه السلام بر او: وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ رَأَيْتُهُمْ لِي سٰاجِدِينَ. ²

خضوع‌هر شخصى در برابر ابوين خود: وَ اخْفِضْ لَهُمٰا جَنٰاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ. ³

تكريم و تعظيم حضرت ابراهيم عليه السلام : وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى. ⁴

آيا بين جمله «اُسْجُدُوا لِآدَمَ» و جمله «اُسْجُدُوا لِلّٰهِ» تفاوتى وجود دارد يا خير؟ اينجا نظرات مختلفى وجود دارد كه به بيان آنها مى‌پردازيم.

1- يك احتمال آن است كه گفته شود سجود در اينجا به معنى خضوع است نه غايت خضوع. و آنچه عبادت است غايت و نهايت خضوع و تعظيم است. پس مطلق خضوع عبادت نيست بلكه نهايت خضوع عبادت است. ولى اين پاسخ از چند جهت قابل نقد است زيرا اولاً قرآن كلمه «سجود» درباره آن به‌كار برده است و حمل اين سجود بر خضوع و سجود براى خداوند بر غايت خضوع خلاف ظاهر لفظ است و نيز موجب اشتراك لفظى مى‌باشد. ثانياً مواردى در شرع وجود دارد كه غايت خضوع نيست در عين حال عبادت است مثل قيام و تشهّد نماز.

2- احتمال ديگر آن است كه گفته شود آدم مسجود فرشتگان نبوده است بلكه تنها قبله فرشتگان بود، فرشتگان به طرف آدم كه آينه تمام نماى خداوند بوده است خدا را سجده كرده‌اند. ولى اين احتمال نيز اولاً خلاف ظاهر قرآن كريم است زيرا قرآن فرموده براى آدم سجده كنيد نه آن‌كه به طرف او خدا را سجده كنيد. و ثانياً اگر مقصود قبله بودن آدم باشد ديگر وجهى براى اعتراض ابليس باقى نمى‌ماند و تكبر كردن و خود را برتر