149 مثلاً عدهاى از اماميه معتقدند: در شتر بايد پنج سالش تمام و داخل شش سال شده باشد و همينطور بز دو سالش تمام و داخل سال سوّم شده باشد.
و عده ديگرى از آنان مىگويند: گاو و بز به شرطى كفايت مىكنند كه دو سال آنها كامل و داخل سال سوّم شده باشند. و سرانجام به اعتقاد عده ديگرى از اماميّه: شرط كفايت ميش آن است كه داخل در سال دوّم شده باشد.
سوّم: به فتواى همه فقها، يكى از شرائط و صفات هدى آن است كه: سالم و بدون عيب باشد، بنابراين حيوانى كه يك يا هر دو چشم او كور باشد كافى نيست. و همين طور حيوان لنگ، مريض، و حيوانى كه شاخ داخل آن شكسته باشد (شاخ داخلى سفيد است و شاخ بيرونى سياه مىباشد كه براى حفاظت از شاخ داخلى است.) و نيز حيوان بزرگسالى كه مغز استخوان او پوك شده باشد، كفايت نمىكند.
و امّا اماميه غير از شرائط و صفات بالا، شرائط ديگرى نيز قائل هستند به نظر آنها، حيوانى كه خصىّ، جمّاء، صمّاء، و بَتْراء باشد كفايت نمىكند، بدليل اخبارى كه از ائمّه عليهمالسلام رسيده است.
خصىّ : حيوانى است كه بيضتين او را كوبيده باشند.
جمّاء : حيوانى است كه در اصل خلقت بدون شاخ باشد.
صمّاء : حيوانى است كه در اصل خلقت بدون گوش باشد و يا اگر دارد كوچك است.
بَتْراء : حيوانى است كه در اصل خلقت بىدُم باشد.
چهارم: به فتواى اماميه: ذكوريّت (نر بودن) در هدى شرط نيست، وليكن اگر شتر يا گاو بوده باشد، ماده آن افضل است ولى در گوسفند و بز، نر بودن بهتر است. و بقيّه مذاهب، ذبيحه نر و ماده را يكسان مىدانند.
مكان و زمان نحر يا ذبح:
به فتواى اماميه: زمان قربانى كردن در حج تمتع و قران، روز عيد قربان است و قطعاً قبل از آن جايز نيست، بنابراين اگر به واسطه عذر شرعى تا روز چهاردهم تأخير بيندازد مانعى ندارد و حتّى اگر عمداً تا روز چهاردهم و يا تا آخر ذىالحجه تأخير بيندازد، كفايت مىكند ولى گناهكار است.
و امّا به نظر مالكيان و حنفيان، وقت آن روز عيد، و دو روز بعد از آن (يازدهم، دوازدهم) مىباشد. 1 و نيز اضافه مىكنند: اين زمان براى حج تمتع و قران است، و غير اين دو مقيّد به زمان خاصّى نيست. 2