83
حلالش، حسابرسى است و در حرام آن [ نيز ] عذاب است.
اگر كسى چنين دنيايى را بر آخرت سراسر آسايش مقدم دارد، به يقين زيانكارترين خواهد بود.
پولداران فقير
كسانى كه روح بزرگى دارند، ثروت و دارايى را وسيلهاى براى تقرب الهى و كمك به بندگان خدا مىشمارند و مال و دارايى خويش را در خدمت به خلق به كار مىبندند. در مقابل، برخى افراد كه ظرفيت لازم را براى بهرهمندى درست از نعمتهاى الهى ندارند و تمام شخصيت خود را در گردآورى مال و ثروت جستوجو مىكنند، خدا را از ياد مىبرند و مال اندوزى برايشان به هدف تبديل مىشود. اين افراد، نه تنها توانايى استفاده صحيح از دارايى را ندارند، بلكه دارايىشان مايه بدبختى مادى و معنوى آنها مىشود؛ چون خود را گم مىكنند و از انجام دادن وظايف انسانى و مذهبىشان سر مىپيچند. در اين حال، معنويت آنها كمرنگ و بىرنگ خواهد شد. از نظر مادى نيز هر روز به مال دنيا حريصتر مىشوند و از اينكه چرا بيشتر ندارند، هميشه ناراحتند و هر زيان كوچكى مايه رنجش خاطرشان مىشود. سراب مال و ثروت، تشنگى آنان را برطرف نمىسازد و رفتار آزمندانهشان، ديگران را به شگفتى وامىدارد.
حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
رُبَّ غَنِىٍّ افْقَرُ مِنْ فَقِيرٍ. 1
چه بسيارند دولتمندانى كه از فقير هم فقيرترند.