82
پرخورى دل را مىميراند، همچنانكه آب زياد، زراعت را نابود مىكند.
دلبستگى به دنيا
اگر انسان، علاقهمندىهاى خود را در زندگى در راه صحيح به كار گيرد، مايه رشد و تكامل روحى و جسمى او خواهد شد. در مقابل، اگر در اين زمينه زيادهروى كند و همه امور معنوى خود را فداى اين علايق سازد، راه به جايى نخواهد برد و عمر گرانمايه را به خوشىهاى ناپايدار دنيا خواهد فروخت كه سرانجامى جز اندوه و حسرت نخواهد داشت.
پس بكوشيم دل از چنبره دنيا و علايق سست و ناپايدار آن بَر كنيم تا راه به سعادت و سلامت بريم. همه مىدانيم كه متاع دنيا، اندك، كم فايده و همچون كف روى آب است كه به زودى از بين مىرود، در حالىكه متاع اخروى، ارزشمند و پايدار است. كدام انسان عاقلى، خوشى ناچيز و ناپايدار را با متاع گرانسنگ و قيمتى كه همان خوشىهاى پايدار است، معامله مىكند؟ حضرت على عليه السلام در هشدارى به انسانها چنين مىفرمايد:
اَخْسَرُ النّٰاسِ مَنْ رَضِىَ الدُّنْيٰا عِوَضاً عَنِ الْاٰخِرَةِ. 1
هر كس به جاى آخرت، به دنيا دل ببندد، زيانكارترين مردم است.
دنيايى كه به بيان ديگر آن حضرت به روايت اهل سنت چنين است:
اَلدُّنيٰا اوَّلُهَا عَنَاءٌ وَ آخِرُهٰا فَنَاءٌ حَلٰالُهٰا حِسَابٌ وَ حَرَامُهَا عَذَابٌ. 2
اول دنيا، رنج و دشوارى و سرانجامش، مرگ و فناست. در