167عمدتاً براى كار در مزارع كشاورزى به الجزاير آمدند. از آغاز قرن 20، افراد اروپايى تبار مقيم الجزاير و نيز يهوديان الجزايرى تابعيت فرانسوى به دست آوردند، در حالى كه قسمت اعظم الجزايرىهاى مسلمان (حتى آنان كه در ارتش فرانسه خدمت كرده بودند) نه تابعيت فرانسه دريافت كردند و نه از حق رأى برخوردار شدند.
در سال 1954، جبهه آزاديبخش ملى ( FLN) عمليات چريكى استقلال طلبانه خود را آغاز كرد. پس از 8 سال مبارزات آزادىبخش، ژنرال دوگل، رئيس جمهور وقت فرانسه كه درك كرده بود ديگر عصر استعمار به سر رسيده است، در سال 1962 در الجزاير رفراندم برگزار كرد و اكثريت مردم به استقلال كامل الجزاير رأى دادند. احمد بن بلا، رهبر جبهه آزاديبخش ملى، به رياست جمهورى الجزاير رسيد. وى در سال 1965 طى يك كودتا توسط وزير دفاع خود هوارى بومدين از كار بر كنار شد.
پس از استقلال، الجزاير سياستهاى اقتصادى سوسياليستى در پيش گرفت و كشور به صورت تك حزبى اداره مىشد. كشاورزى اشتراكى شد و برنامههاى وسيعى براى صنعتى شدن كشور به اجرا در آمد. همچنين صنايع استخراج نفت ملى شد. افزايش بهاى نفت در سال 1973 درآمد زيادى نصيب كشور ساخت، اما اقتصاد كشور را بيش از پيش به نفت وابسته نمود.
در زمينه سياست خارجى، الجزاير از اعضاى كشورهاى غير متعهد مىباشد. الجزاير از ابتداى استقلال با همسايه خود مراكش روابط تيرهاى داشته است و دو كشور حتى تا مرز جنگ با يكديگر نيز پيش رفتهاند. دو