166موجبات تضعيف آن سلسله را فراهم كنند و اين آغاز عربى كردن منطقه بود. پس از آن، با روى كار آمدن دو سلسله بربر مرابطون و موحدون كه از غرب برخاسته بودند، منطقه مدتى روى آرامش ديد، اما با سقوط موحدون، الجزاير به صحنه نبرد سه دولت جانشين زيانيون الجزاير، حفصيون تونس و مرينيون مراكش تبديل شد. در قرون پانزدهم و شانزدهم، اسپانيا به تاخت و تازهايى در الجزاير پرداخت و در سواحل آن چند آبادى ايجاد كرد.
در سال 1517، الجزاير توسط خيرالدين و برادرش تحت سلطه امپراتورى عثمانى درآمد. فعاليت دزدان دريايى در آبهاى مديترانه و در نزديكى ساحل الجزاير در اوائل قرن 19 سبب بروز دو جنگ با ايالات متحده شد. همچنين ادامۀ اين فعاليتها باعث شد تا در سال 1816 كشتىهاى جنگى نيروهاى دريايى انگلستان و هلند، بندر الجزيره و ناوگان كشتىهاى مستقر در آن را نابود سازند. همچنين، در اين اوان، اسپانيايىها بنادر الجزاير را به اشغال خود در آورند.
فرانسويان به بهانه توهين به كنسول خود در سال 1830 به الجزاير حمله كردند و به مدتى طولانى آن را به تصرف خود در آوردند. فرانسويان با خشونت تمام بر الجزاير حكم مىراندند و در طى دوران سيطره خود بر آن 1/5 ميليون الجزايرى به هلاكت رسيدند. الجزايرىها با رهبرانى مانند عبدالقادر، احمد بى و فاطمه نسومر به مقاومت در برابر اشغالگران فرانسوى برخاستند. فرانسه الجزاير را به يكى از استانهاى خود تبديل كرد و بدين ترتيب آن را بخشى از خاك فرانسه اعلام كرد.
در طى دوران اشغال دهها هزار نفر از فرانسه، اسپانيا، ايتاليا و مالت