119
وظيفۀ مبلّغ در مجالس ترحيم
بعضى از آفات سخنرانىهاى مبلّغين اين است كه، هدفها به فراموشى سپرده شده و سخنان تحت تأثير وقايع و انگيزههاى ديگر قرار مىگيرد. كه از آن جمله مىتوان به موارد ذيل اشاره كرد:
الف: تعريف و تمجيد از اشخاصى كه داراى فعاليتهاى نيكو و پسنديدهاى هستند. تعريف از شخصى كه معصوم نيست و احتمالاً در كنار كارهاى بهظاهر پسنديده، رفتارهاى ناپسند ديگرى هم داشته باشد، كه مبلغ و سخنران از آن بى خبر است، در حالى كه مردمى كه شنوندۀ سخن او هستند آن عيبها را مىدانند و اين تمجيدها موجب تمسخر و يا ريشخند حضار مىشود. بايد در اين گونه مواقع، رفتار خوب و عمل پسنديده را تمجيد كرد، نه شخص را، همانگونه كه در تذكر دادن و نصيحت كردن، بايد از عمل زشت فرد ابراز نارضايتى و انزجار كرد نه از شخص.
ب: در محافل سوگوارى، مبلغ تمام هدف و همت خود را تزكيۀ حضار و استفادۀ صحيح از مجلس سوگوارى و حضور عزاداران قرار دهد و در اين مكان و زمان كه همۀ دلها متوجۀ عالم آخرت است تذكرات خود را متوجۀ حضار كند، تمجيد از ميت و ذكر كلماتى شبيه خلد آشيان، جنّت مكان و.... كه مايۀ دلخوشى مصيبت ديدگان است، جز از دست دادن زمان نصيحت و فرصت انذار، چيز ديگرى عايد مبلغ نمىكند.