120ج: در اين گونه مجالس، وظيفه اين است كه معارف الهى و حكمت پروردگار و ارزش مؤمنين در اطاعت از خداوند را گوشزد كنيم، تسليم مقدرات خدا بودن و همۀ مقدرات او را بر خواسته از حكمت دانستن، كه از ويژگى‌هاى مهم مؤمن است، مورد توجه باشد و به پاداش صابرين در مصائب و اجر فراوان آنها اشاره شود و اينكه مؤمنان واقعى در مصائب شاكرند و صابر؛ به عالم آخرت توجه دارند و زندگى دنيا را محل گذر و منزل موقت مى‌دانند.

روايات

1- امام رضا(ع) فرمود:

التَّهْنِئَةُ بِآجِلِ الثَّوَابِ أَوْلَى مِنَ التَّعْزِيَةِ بِعَاجِلٍ الْمُصِيبَةِ. ¹

تهنيت گفتن به خاطر ثواب فراوان آخرتى اولى وسزاوارتر است از تعزيه و تسليت بر مصيبت دنيايى.

2- امام باقر(ع) فرمود:

تَعْزِيَةُ الْمُسْلِمِ لِلْمُسْلِمِ الَّذِي يُعَزِّيهِ اسْتِرْجَاعٌ عِنْدَهُ وَ تَذْكِرَةٌ لِلْمَوْتِ وَ مَا بَعْدَهُ وَ نَحْوُ هَذَا مِنَ الْكَلام. ²

تعزيه و تسليت مسلمان به برادرش به اين است كه، كلمۀ استرجاع را نزد او بخواند ( إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰاجِعُونَ ) و او را يادآورى به مرگ و بعد از مرگ و مانند آن از احوال قيامت كند.