43مىكردند ريشه در همين عقيده داشت. هر شهرى كه با پيروزى در نبرد به دست آنان مىافتاد، مال و جانش برايشان حلال بود. اگر كسى دعوت آنان را مىپذيرفت، بايد با او بيعت مىكرد و اگر كسى به هماوردى با آنان برمىخواست بايد كشته مىشد و اموالش تقسيم مىگرديد.
او در سال 1206 از دنيا رفت. پس از وى پيروانش روش او را ادامه دادند. در سال 1216 امير سعود وهابى، سپاهى با بيست هزار مرد جنگى تشكيل داد و به شهر كربلا حمله كرد و چند هزار نفر را به قتل رساند. پس از جنگ، وى متوجه خزانههاى حرم امام حسين(ع) شد و هر آنچه در آن يافت را غارت كرد.
وهابيان به پيروى از «ابن تيميه» مىگويند: «خداوند هر شب به آسمان دنيا مىآيد و خطاب مىكند: آيا استغفار كنندهاى هست كه از گناهانش طلب آمرزش كند؟ و در روز قيامت به محشر مىآيد. زيرا در قرآن آمده است: وَ جٰاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ؛ «و هرگونه بخواهد به بندگانش نزديك مىشود» 1 (فجر: 22).
نخستين كسى كه با عقايد «محمد بن عبدالوهاب» مخالفت كرد، پدرش «عبدالوهاب» و برادرش «سليمان بن عبدالوهاب» بودند كه هر دو از علماى حنبلى به شمار مىآمدند. سليمان در كتابى به نام