152است و قضا و قدر، بر اين تعلق گرفته كه شرور و بليات را با دعا بايد برطرف ساخت؛ چه آنكه دعا وسيله و سببى است براى رفع بلا و جلب رحمت خداى جلّ و علا. همان‌گونه كه «سپر» سببى است براى اينكه انسان را از حربه دشمن محافظت كند و «آب» سببى است كه موجب روييدن نباتات از زمين مى‌شود، همچنين دعا بلاها را دفع و بركات و خيرات را جذب مى‌كند.

از ديگر فايده‌هاى دعا اين است كه قلب دعاكننده را نزد پروردگار حاضر مى‌سازد و اين نهايت عبادت است. بدين جهت، رسول گرامى اسلام(ص) مى‌فرمايد: «

الدُّعاءُ مُخُّ العِبادة »؛ «دعا عصاره بندگى است».

روش بيشتر مردم اين است كه تا نيازى نداشته باشند، دل‌هايشان به سوى خدا توجه نمى‌يابد. پس، هرگاه با شرّ و سختى‌ها دست به گريبان شوند، به دعاهاى دور و دراز چنگ مى‌زنند.

نيازمندى، انسان را به سوى دعا مى‌كشد و دعا دل را با تضرع و فروتنى، به سوى پروردگار مى‌برد. به همين جهت، بليات دائماً متوجه انبيا بوده و بعد از انبيا، اوليا و سپس آنها كه به انبيا و اوليا شباهت بيشترى داشته و دارند؛ چه آنكه دل‌هاى شكسته و نيازمند، پيوسته با خداست و تنها دست‌آويزشان دعاست». ¹