151آن همه عظمت در دعاى عرفه مىفرمايد: پروردگارا! اگر تو از من راضى باشى، من به هيچ چيز ديگر اهميت نمىدهم، به هيچ مشكلى از مشكلات زندگى اهميت نمىدهم...، ولى اگر عافيتت را نصيب من كنى، براى من بهتر است.» 1
شهيد مطهرى
«آنها كه لذت دعا و انقطاع از خلق به خالق را چشيدهاند، هيچ لذتى را بر اين لذت مقدم نمىدارند. دعا آن وقت به اوج عزت و عظمت و لذت مىرسد و صاحب خود را غرق در سعادت مىكند كه دعاكننده، لطف خاص الهى را با خود ببيند و آثار استجابت دعاى خود را مشاهده كند. البته مرتبه بالاتر، آن است كه دعاكننده، مستقيماً خود را با ذات حق در تماس مىبيند، بلكه خودى نمىبيند و خودى مشاهده نمىكند؛ فعل را فعل او، صفت را صفت او و در همه چيز او را مىبيند». 2
امام محمد غزالى
«اگر بگويى با اينكه «قضاى» پروردگار، تخلفناپذير است، «دعا» چه فايدهاى خواهد داشت؟ بايد بدانى كه دعا يكى از اسباب اين عالم