126
عذرخواهى
عذرخواهى پس از ارتكاب لغزش، از زيباترين كردارها و نشانه كمال آدمى است. به تعبير نظامى گنجهاى:
عذر به آن را كه خطايى رسد
كادم از آن عذر به جايى رسد
خطاكارى كه درخواست بخشش نمىكند، به زشتى كار خود پىنمىبرد و حتى خطا را بزرگى و كمال مىپندارد.
عذرخواهى از بندگان خدا، پسنديده و لازم است، و در پيشگاه آفريدگار هستى كه بىشك همه در برابر او قاصر و مقصريم، زيبايى و شكوه ديگرى دارد. خداوند در كلام وحى دستور مىدهد:
أَلاٰ لِلّٰهِ الدِّينُ الْخٰالِصُ وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيٰاءَ مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ إِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مٰا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي مَنْ هُوَ كٰاذِبٌ كَفّٰارٌ (هود: 3)
از پروردگارتان آمرزش بخواهيد و به سوى او بازگرديد تا بهرهاى نيكو به شما دهد.
اين نكته تربيتى چنان بعضى از نيكان روزگار را بىتاب كرده است كه حتى از خواب شيرين صبحگاهى دست شستهاند و به عذرخواهى در پيشگاه ربوبى مىنشينند. مولاى شبزندهداران مىفرمايد:
خدا، بندگان را به كيفر كارهاى زشت آنان مبتلا سازد؛ به كاهش ميوه درختان و به نباريدن باران و بستن گنجينههاى خير به روى ايشان، تا توبهخواه توبه كند و معصيتكار، دل از