125از بخشش باز ايستند، نعمتها را از ايشان بستاند و ديگران را بدان مخصوص كند. 1
امير مؤمنان(ع) به جابر فرمود:
آنكه نعمت خدا بر او بسيار بوَد، نياز مردمان به او بسيار بود. پس هر كه در آن نعمتها براى خدا كار كند، خدا نعمتها را براى وى پايدار كند و هركه آن را چنانكه واجب است به مصرف نرساند، نعمت او را ببرد و نيست گرداند. 2
تعادل در ستايش ديگران
زيادهروى در تعريف و تمجيد، سبب مشتبهشدن امر بر نيكوكار و همواركردن جاده غرور و تباهى براى اوست. پرهيز از بازگوكردن نيكىها نيز مانعى بر سر راه گسترش فضيلتها و رشد نيكوكارى در جامعه مىشود. مولاى موحدان در كلامى گهربار مىفرمايد:
الثَّناءُ بأَكثَرَ مِنَ الأِستِحقاقِ مَلَقٌ والتَّقْصيرُ عَنِ الاستِحقاقِ عِى أَو حَسَدٌ . 3
ستودن شخص بيش از سزاوارى او، چاپلوسىكردن است و كمتر از آنچه بايد، درماندگى است يا رشك بردن.