194
ذٰلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعٰائِرَ اللّٰهِ فَإِنَّهٰا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ (حج، 32)
اين است (دستورات خداوند دربارهى حج) و هر كس شعائر خدا را گرامى بدارد، پس اين از تقواى دلهاست.
نكتهها:
قرآن كريم در آيات ديگر، با صراحت دو مورد از مراسم و برنامههاى حج را جزء شعائر الهى شمرده است: يكى «صفا و مروه» و ديگر «شتران قربانى»، ولى شعائر الهى در اين دو خلاصه نمىشود و تمام عبادتهاى دسته جمعى از شعائر خداوند است، مانند نمازجمعه وجماعت وهمه مراسم حج.
تقوا، از حالتهاى روحى است كه از آثار و نشانهها به وجود آن پىبرده مىشود، زيرا در كارهاى ظاهرى، بين گناه و ثواب فرق چندانى نيست، مثلاً: نماز خالصانه با نماز رياكارانه در ظاهر يكى است وآنچه يكى را ارزشمند وديگرى را ضدارزش مىكند، همان روح وباطن كار است كه مربوط به قلبهاست. «تقوى القلوب»
پيامها:
1- تقواى درونى بايد آثار بيرونى هم داشته باشد، هر كس به شعائر بىاعتنا باشد، در حقيقت تقواى قلبى او كم است. «مَنْ يُعَظِّمْ شَعٰائِرَ اللّٰهِ فَإِنَّهٰا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ »
2- بزرگداشتها بايد بر اساس تقوا باشد، نه رقابت.
«مَنْ يُعَظِّمْ ...
تَقْوَى الْقُلُوبِ »