156 بدو گفتيم) چيزى را شريك من قرار نده و خانه‌ام را براى طواف كنندگان و قيام‌كنندگان (به نماز) و ركوع و سجودكنندگان پاك گردان.»

و در جاى ديگر، از عهد و ميثاق الهى با ابراهيم و اسماعيل سخن به ميان آورده و باز تطهير خانۀ خدا را از پليدى‌ها عنوان مى‌سازد و مى‌فرمايد:

وَ عَهِدْنٰا إِلىٰ إِبْرٰاهِيمَ وَ إِسْمٰاعِيلَ أَنْ طَهِّرٰا بَيْتِيَ لِلطّٰائِفِينَ وَ الْعٰاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ ¹ اين طهارت و پاكسازى كه يك‌جا ابراهيم بدان مأمور شد؛ يعنى در نخستين مرحله‌اى كه براى بناى كعبه مى‌پيمود و جاى ديگر ابراهيم و اسماعيل بدان موظف شده‌اند و اين هنگامى است كه خانۀ كعبه را بنا نهاده‌اند، به معناى عام، شامل هرگونه تطهير از هر نوع آلودگى است؛ اعم از ظاهرى و باطنى، عملى و اعتقادى و مادى و معنوى كه بارزترين مورد آن به قرينۀ آيات باب حج، طهارت از شرك است؛ به‌ويژه آن‌كه در عهد ابراهيم؛ شرك بر افكار عموم انسان‌ها سايه‌افكن شده بود و ابراهيم براى مبارزه با بت و بتگران و برافراشتن عَلَم توحيد بپا خاست.

و در دعاى حضرت ابراهيم نيز آمده است كه از خداوند مى‌خواهد او و فرزندانش را از لوث پرستش بت‌ها مصون بدارد:

وَ إِذْ قٰالَ إِبْرٰاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِناً وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنٰامَ * رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النّٰاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي وَ مَنْ عَصٰانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ²